คำพังเพยเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น

รู้จักคำพังเพยเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น ที่มาและความหมาย

คำพังเพยไทยหมวดหมู่ ม. เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น

เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น หมายถึง

คำพังเพย “เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น” หมายถึง ยามมั่งมีทรัพย์สินเงินทองหรือมีอำนาจวาสนา ย่อมมีแต่คนอยากเข้ามาห้อมล้อมใกล้ชิดและประจบนิยมชมชอบ แต่เมื่อตกยาก ขัดสน หรือหมดอำนาจลง ผู้คนเหล่านั้นก็พากันรังเกียจและตีตัวออกห่าง

เปรียบเสมือนร่างกายที่อ้วนท้วนสมบูรณ์เหมือนอำนาจและทรัพย์สมบัติ (พี) ย่อมดูดีน่าเข้าใกล้ เหมือนมีกลิ่นหอมดึงดูดใจคน แต่หากวันใดร่างกายซูบผอม (ยากจน) ก็เปรียบเหมือนคนที่มีกลิ่นตัวเหม็นที่ใคร ๆ ต่างก็อยากเบือนหน้าหนี กล่าวคือ “เวลารวยมีผู้คนห้อมล้อมประจบประแจง แต่เวลาจนผู้คนกลับพากันหนีหาย” นั่นเอง

ที่มาและความหมายเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น

ที่มาของคำพังเพย

มาจากการเปรียบเทียบสภาพความเป็นอยู่ผ่านรูปร่างลักษณะของคน โดยคำว่า “พี” หมายถึง อ้วนท้วนสมบูรณ์ ซึ่งในสมัยก่อนสื่อถึงความมั่งมี กินดีอยู่ดี ส่วนคำว่า “ผอม” สื่อถึงความอดอยาก ยากจนขัดสน

คนสมัยก่อนจึงนำลักษณะทางกายภาพที่มองเห็นได้ชัดนี้มาอุปมาถึงสัจธรรมของมนุษย์ ที่มักจะเข้าหาและยกยอปอปั้นคนรวย (เนื้อหอม) แต่กลับแสดงท่าทีรังเกียจหรือทอดทิ้งคนยากจน (เนื้อเหม็น) เพียงเพราะไม่มีผลประโยชน์ให้หยิบฉวย

ตัวอย่างการใช้คำพังเพย

  • พอเขาถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง เพื่อนฝูงที่ไม่เคยเห็นหน้ามาสิบปีก็กลับมารุมล้อม จนอดนึกถึงคำพังเพยเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็นไม่ได้จริงๆ
  • นักการเมืองคนนั้นตอนมีตำแหน่งใครๆ ก็ไปหา แต่พอสอบตกก็ไม่มีใครโทรหาเลย เข้าตำราเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็นอย่างแท้จริง
  • ฉันเห็นสัจธรรมข้อนี้มาเยอะ ยามเรามั่งมีมักจะมีมิตรมากมาย แต่พอธุรกิจล้มละลายกลับไม่เหลือใครสักคน สมกับที่เขาว่าเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น
  • อย่าไปยึดติดกับคำเยินยอในวันที่คุณรุ่งเรือง เพราะมันเป็นแค่ปรากฏการณ์เมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น ที่เกิดขึ้นได้กับทุกคน
  • ในวันที่ครอบครัวเราลำบากจึงได้รู้ว่าใครคือมิตรแท้ เพราะคนส่วนใหญ่ก็เป็นประเภทเมื่อพีเนื้อหอม เมื่อผอมเนื้อเหม็น ที่เข้ามาหาแค่ตอนเรามีผลประโยชน์

คำพังเพยที่ความหมายคล้ายกัน

  • ไม้ร่มนกจับ ไม้ล้มเงาหาย หมายถึง: ยามมีอำนาจวาสนาผู้คนย่อมรุมล้อมพึ่งพิง แต่เมื่อสิ้นบุญวาสนาผู้คนเหล่านั้นก็พากันตีตัวออกห่าง